Hulp nodig ?    +31 (0)546- 218825

Uw Winkelwagen:

Uw winkelwagen bevat geen artikelen.

We willen graag iedereen bedanken voor de inzendingen!
Hieronder vind je de genomimeerde inzendingen van augustus 2013.

 (7 augustus word de winnaar bekend gemaakt)

 

Verslag 1 ( van Charlotte Bradt)

 

Hallo, ik ben Charlotte Bradt.

Mijn mooiste ervaring begon helaas niet in roze geur en manenschijn.
Mijn allereerste lesgeefster in het paardrijden belde mij op een zaterdag morgen heel vroeg, daarin vertelde ze mij dat ik direct naar de manege moest komen.
Dat heb ik dan ook gedaan. Daar stond ze op mij te wachten met een remorque.
Ze zei dat we direct moesten vertrekken en onderweg ging ze mij alles vertellen.
 
Onderweg kwam ik te weten dat we een paardje gingen ophalen dat verwaarloosd was. Hij stond in een stal voor een kleine pony terwijl hij zeker 1m70 groot is. Hij had geen eten of drinken en was mega mager. Na lang sleuren hebben we hem toch op de remorque gekregen (zie foto 1 van hoe hij eruit zag.)
 
Er kwam toen een lange periode van revalidatie. Dagelijks buiten, veel bezoeken van de dierenarst, hoefsmid, tandarts, osteopaat,...
De mensen vonden allemaal dat we aan iets onmogelijks waren begonnen.
Maar beiden hadden we een super gevoel bij het paard.
Na een tijdje als hij erdoor kwam begon hij te showen op de wei, hinniken, likjes geven, ...;
Dit waren al mooie ervaringen.
 
Dan mochten we hem beginnen werken. Langzaam aan longeren, en er opzitten zonder zadel. 
Het mooiste moment was mijn eerste sprong met hem wat volgens iedereen onmogelijk was hebben wij waargemaakt! (zie foto 2)
 
Ik heb er toen nog veel dingen mee gedaan. En nu gaat hij nog steeds wandelen. Het is een droom van een paard dat op het nippertje van het leven gered is. (zie foto 3)

 

 

 


 

 

Verslag 2  ( van Aimée Riviere)


 

Hallo, als eerste stel ik mezelf even voor:

 

Mijn naam is Aimée, ik woon in Nederland maar ben half Frans (daarom ook mijn naam), ik ben 14 jaar en zit op een school in België.

 

Zoals vele meisjes ben ik een paardengek. Toen ik al heel jong was wou ik alle paardentijdschriften hebben, natuurlijk mocht dat niet, maar als je klein bent wil je natuurlijk heel veel, zonder te beseffen wat het allemaal kost. Toen ik wat ouder was wist ik ook van het paardrijden. Ik wou het proberen, en we gingen opzoek naar een manege. Of we veel gezocht hebben weet ik niet meer, maar wel weet ik dat ik elke week op een zaterdag avond naar paardrijden ging. In het begin helemaal blij, ook al was ik geen talent en leerde ik gewoon de basis dingen, maar na een halfjaar ben ik een paar keer lelijk gevallen. We kochten een bodyprojector en ik moest doorzetten. Maar de angst is erbij gebleven, en daarna ben ik wel in 1 les 3 keer gevallen. Ik werd te bang en ging trillend naar elke les, ik durfde niet meer…

 

Uiteindelijk ben ik ermee gestopt, ik hield nog wel van paarden maar bleef op een afstandje. Natuurlijk had ik wel een abonnement op een paardenblad en hing elke poster aan de muur, totdat mijn muurtje overvol zwas, en toen begon ik na te denken. “Ooit moet je over je angst heen komen.” Dacht ik bij mezelf, zo kan je niet doorgaan, plaatjes kijken is misschien wel leuk, maar een echt paard is natuurlijk veel specialer. Dat weet iedereen.

 

En toen ben ik in mijn buurt gaan rondkijken. En wat ik toen gevonden had, verbaasde mezelf, ik wist niet dat er zó veel pony’s in de buurt waren. Maar 1 pony vond ik toch specialer dan de rest. Natuurlijk durfde ik niet naar de eigenaren en ben ik elke dag langs gegaan om hem wat gras te geven of een appeltje, ik was helemaal gek op deze pony, en noemde hem maar Bruno, dat vond ik een leuke naam. Hij was lichtbruin met blonde manen, en je raad het al, het was een Haflinger. Maar dat wist ik natuurlijk niet. Ook al was het een doodgewone pony, ik voelde me op m’n gemak bij deze. En nu weet ik dat ik toen al een band met dit beestje had. Elke keer als ik langs kwam rende hij hinnikend op me af, wat een hartverwarmend gevoel gaf. Hij stond altijd met 2 geitjes die natuurlijk altijd meekwamen voor wat ik in mijn zakken had. Ook al kwam ik soms om hem alleen te aaien. En toen heb ik de knoop doorgehakt, ik ben naar de eigenaren gegaan en heb gevraagd of ik hem mocht verzorgen, en toen kwam ik elke zaterdag, het antwoord was ja. Ik borstelde heb en uiteindelijk longeerde ik hem ook, al snel begon ik te rijden, en ik kon al niet wachten om met hem naar buiten te gaan. Er ging een halfjaar voorbij en ik kreeg te horen dat Bertje (zo heette hij echt) misschien verkocht zou worden. Natuurlijk had ik er volle vertrouwen in dat ik en deze pony bij elkaar hoorde, maar uiteindelijk werd het waar, we moesten uit elkaar.

 

Ik heb nooit op hem buiten kunnen rijden, maar ik heb van al onze dagen samen genoten. Wat hij ook deed, hoe eigenwijs hij soms ook was, ik heb hem nooit los kunnen laten, ook al ben ik nog maar 14. Ik weet dat deze pony in mijn hoofd zal blijven. Op mijn kamer heb ik nog een plukje haar van hem samen geknoopt met een touwtje, dat zelfs nog ruikt naar hem. Nu heb ik plaats gemaakt voor een 2depony. En het verdriet aan de kant gezet. Ik heb nu een 11 jarige Appaloosa ruin gekregen die even lief is. En ik heb al een sterke band met dit paardje, maar er zal maar 1 Bertje blijven bestaan. Ik rij western met hem en op onze eerste wedstrijd werd ik zelfs 3de. We zijn een goed team en vertrouwen elkaar. Ik ben duidelijk en dus ziet hij mij als leider, ook al hebben we soms miscommunicaties. En ik ben nog van plan om lang bij hem te blijven. ;-)


 

Verslag 3  ( van Manon Greeve)


Mijn mooiste ervaring? Die duurt inmiddels al 2 jaar, 7 maanden en 26 dagen. Dat is namelijk hoe lang ik mijn paard op dit moment al heb. Toen mijn toenmalige verzorgpaard verkocht moest worden was is, zoals ieder ander penny-meisje, helemaal in tranen. Mijn paard, mijn vriend, mijn liefde, hij moest weg. Of ik hem niet wilde hebben? Natúúrlijk wilde ik hem hebben! Maar ik had geen geld en van mijn ouders zou het vast niet mogen. Fout. Dus, 2 jaar, 7 maanden en 26 dagen geleden was ik plots de eigenaar van een geweldige haflinger. Inmiddels ben ik helemaal aan het idee gewend: mijn paard, mijn beslissingen, mijn trots! In deze tijd heb ik onwijs veel met mijn paard gedaan. We hebben goede, maar vooral slechte tijden gekend. Ik wist wel dat ik een paard nam dat niet helemaal goed was, maar wat hij precies had was bij mij niet bekend. Verblind door liefde heb ik namelijk direct ja gezegd tegen dit paard, niet wetende dat dit mij grote zorgen op zou brengen. Ik kocht namelijk een paard met spat. Vele uren hebben wij stappend en koelen doorgebracht, of in de trailer op weg naar de kliniek. Met de juiste behandeling en een verhuizing naar een nieuwe stal ging het steeds beter met hem. Ondanks al deze tegenslagen heb ik geweldige momenten met mijn paard gehad. Om 6 uur ’s morgens samen in het bos de zonsopgang bekijken. ’s Middags in het zonnetje in de wei liggen. Verkleed mee doen aan een Halloween wedstrijd. Zwemmen in een nabijgelegen meertje. Ja, wij vermaakte ons wel! Dat ik als 16 jarige niet veel geld te besteden had en alles op ging aan mijn paard, die ik zo veel mogelijk zelf betaal, interesseerde mij niet. Alles ging naar mijn paard: voer, medicijnen, stalgeld, nieuw zadel, dierenarts bezoek, alles ging naar Najego. En dát is nou precies mijn mooiste ervaring: mijn paard geeft me een reden om door te zetten, altijd te zoeken naar oplossingen, een doel om voor te werken, een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik vind het geweldig om verantwoordelijk voor hem te zijn: op zoek naar de beste stal, een nieuw zadel uitzoeken, drie keer per dag naar stal omdat hem wat mankeert. Sommige mensen zouden me voor gek verklaren, maar die mensen weten niet wat je er voor terug krijgt. De liefde die je namelijk van een paard krijgt in onvoorwaardelijk. Dát is een geweldige ervaring en die zou iedereen eigenlijk eens mee moeten maken. Want een eigen paard, dat is goud waard! En op het moment dat ik dit schrijft, staat mijn edele ros in het weiland met een dikke pees. Wetende dat dit weer een boel tijd en geld gaat kosten, kan ik alsnog niet wachten om bij hem te zijn, samen tijd door te brengen en hem te observeren. Dat maakt mij gelukkig!

 



Terug

Nieuwsbrief
Schrijf u in voor onze Nieuwsbrief om geen aanbieding te missen!
Deze website maakt gebruik van cookies. Door op deze site te blijven surfen gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Ontdek hier meer.
x