Hulp nodig ?    +31 (0)546- 218825

Uw Winkelwagen:

Uw winkelwagen bevat geen artikelen.

Genomineerde winnaars September

We willen graag iedereen bedanken voor de inzendingen! Inzenden kan nog steeds tot eind augustus!


Hieronder vind je de genomimeerde inzendingen van September 2013.

 (10 Oktober word de winnaar bekend gemaakt)

 

 

Verslag 1 

van:  Rianne de Haan

 

“Wie zoekt zal niet vinden.”

 

Het was 2006 toen ik een verzorgpony kreeg: Astrid Dundas.

Astrid was een geweldige merrie, een D-pony en een geweldige leerpony.

Ik heb 2 jaar lang met plezier op deze pony gereden en ontzettend veel van haar geleerd. Wat was ik gek op die pony!

Astrid was M dressuur en Z springen geweest en ik, als manege ruitertje, heb ontzettend veel van haar geleerd.

Natuurlijk was ik ook nog een penny-meisje, dus ook omtutten met haar was een ding dat ik vaak deed.

De eigenaren hadden nog een pony staan, en daar ging een vriendin van mij op rijden. Iedere zaterdag op de fiets naar de pony’s, lunchpakketje mee en de hele dag bezig: omtutten, rijden, onderhoud van het tuig etc.

 

In 2008 werd dit opeens heel erg vreemd verstoord: Ik melde mij zoals gewoonlijk wanneer ik er was en liep daarna door naar de stal.

Maar Astrid was er niet meer. Ze was weg. Haar zadel was weg, alles was weg.

Astrid was verkocht, zomaar, achter mijn rug om. Ze was weg…

Jaren heb ik naar haar gezocht, ik heb haar gegoogeld, advertenties op marktplaats en bokt geplaatst, alles tevergeefs.

Het enige wat ik wist dat zij van Friesland naar Noord-Holland was verkocht, en meer is mij nooit verteld.

 

Ik had de zoektocht maar opgegeven, die pony vond ik nooit meer…

Tot nu, een dikke maand geleden, eind juli kreeg ik opeens een berichtje van mijn vriendin waarmee ik destijds bij die mensen heb gereden…. Astrid.. ze staat gewoon op een manege in de buurt… een manege/stal/accommodatie waar ik wel eens kwam. 10 minuutjes rijden met de auto.

Niet te geloven. Ik heb direct gebeld naar de eigenaresse met de vraag of DE Astrid nu van hen was. Ja dat was ze…

Of ik wel langs mocht komen om te kijken? Maar natuurlijk!

 

Maandag 29 juli 2013 heb ik Astrid, na 5 jaar, weer gezien. De pony waarvan ik dacht dat ik dr nooit meer zou zien. En zo opeens, is ze weer terugverkocht naar Friesland, dicht in de buurt, en had mijn oud-instructrice haar herkend.

Ontzettend raar voelde het toen ik naar haar box liep, toen ik haar weer zag, haar aaide en weer zei “hoi Astrid”

Eigenlijk voelde ze niet meer als “mijn assie” en dat is natuurlijk ook niet zo raar, want ik had het opgegeven en probeerde haar te vergeten.

Toen we haar naar buiten namen om nog wat foto’s te maken voelde het toch weer vertrouwd en vond ik het ontzettend speciaal dat ik deze kans heb gekregen om alsnog een soort afscheid van haar te nemen, ook al mag ik haar altijd nog opzoeken en is het maar 10 minuten in de auto..

Toch heb ik nu mijn eigen paardje sinds 29 oktober 2012 en wil ik me daar nu 100% op storten.

 

Hoe is het mogelijk? Wie zoekt zal niet vinden… en dat blijkt maar weer!


2006-2008 Astrid in de tijd dat ik haar verzorgde


 

Astrid toen ik haar opzocht na 5 jaar 29 juli 2013:



Verslag 2 van Kimberley Jongbloed

 

Wonderen zijn de wereld nog niet uit en ik mag er iedere dag van genieten!

 

2009, eindelijk was het zo ver. Na jaren lang met mijn verzorgpony door de bossen te crossen, kwam er nu via een kennis een paard op mijn pad. Het was geen bloedmooi paard om te zien, maar de ‘klik’ was er. Het was een beetje schrikken toen we d’r kochten, want ze was een beetje verwaarloosd. Ik besloot dit paard mijn liefde, geduld en tijd te geven, niet wetend wat ik er allemaal voor terug zou krijgen.

Na enig zoekwerk op internet bleek ook nog dat we een super paard hadden gekocht. Onze Orchidee van nu 17 jaar is een 100% Gelderse merrie en bleek in het verleden Z1 dressuur, L springen en B cross te hebben gereden. Helemaal trots waren we, want we dachten gewoon een leuk recreatie paard te hebben gekocht.

Op het paspoort van Orchidee stond het adres van haar fokker. Mijn moeder en ik besloten om onverwachts langs te gaan. De fokkers waren verbaasd. Jullie hebben Orchidee? Die grote vos merrie met ramsneus, grote oren, pannenkoekenvoeten en zomerexceem? Ja die! Ze hadden Otje verkocht aan een manege in de buurt. De manege heeft hun laten weten dat ze Otje naar de slager hebben gebracht, omdat ze kreupel liep. Dit was dus een verassing voor ons beide. Zeker voor ons, want ze was nog nooit kreupel geweest. Tot die ene dag.

Het eerste jaar ging snel voorbij. Maar toen raakte ze van de ene op de andere dag stokkreupel. De dierenarts dacht dat ze bevangen was. Ook dachten ze nog aan een hoefzweer. Dit bleek het ook niet te zijn. We gingen naar de kliniek in Someren.

In Someren bleek dat onze lieve Otje zware artrose had op het kroonbeen. Artrose is een botwoekering. Dit kan komen door slijtage of door trauma (ongeluk). In ons geval zat de artrose niet in een gewricht door slijtage, maar op het bot door meerdere trauma’s. Wat deze trauma’s zijn is onbekend.

Op 21 juli 2010 kregen wij de uitslag die niemand wilt horen over zijn/haar dier. Artrose is niet te genezen en ze zal haar hele leven last houden. Ze zal nooit meer goed kunnen lopen en zou ook veel pijn kunnen hebben. De specialisten adviseerde ons om ons lieve Otje in te laten slapen. Wij vroegen of er geen andere uitweg was. Ze zeiden dat ze eventueel nog een veulentje ter wereld kon brengen, maar dat het daarna toch afgelopen zal zijn. Ook zeiden ze dat ze een spuit konden geven, ik geloof dat het een ontstekingsremmende kracht had. De specialisten zeiden dat we daar niet te veel van moesten verwachten, omdat het niet bewezen was dat het hielp. 9/10 keer deed het niks.

We hadden Otje mee naar huis genomen om haar lekker in de wei te laten lopen, zodat we langzaam afscheid konden nemen. In de tussentijd ben ik veel met haar gaan wandelen, omdat dit goed voor d’r was.

Na een paar maanden begon Otje weer te rennen en te bokken in de wei. We waren verbijsterd. We hebben contact opgenomen met de kliniek met de vraag wat we hier mee moesten en of we haar eventueel weer aan het werk kunnen zetten. Ze reageerde zeer verbaasd en hadden dit zeker niet verwacht. Ik mocht weer rustig met haar aan de gang, voor zolang dat goed zou gaan.

Ik ben Otje weer langzaam gaan oppakken en nu dik 3 jaar later doet ze het nog steeds goed. Otje beleefd veel plezier aan het rijden. Ook zijn we langzaam wat wedstrijden gaan rijden en ze haalt hier zo  veel plezier uit. Doordat ik zie dat Otje er plezier in heeft, ben ik hier mee door gegaan en wil ik het haar niet ontnemen. Ze loopt nu L1 dressuur en zijn bijna L2 startgerechtigd.

Voor ons is het een groot wonder dat onze lieve Orchidee het nog steeds zo goed doet, terwijl ze eigenlijk afgeschreven was tot 2 keer toe. We hebben nog steeds contact met de kliniek en zij vinden het ook zo bijzonder. Dit hadden ze nooit verwacht. Orchidee is een echte doorzetter.

Al die liefde, geduld en tijd die ik Orchidee in het begin heb gegeven om haar weer te laten opbloeien krijg ik nog steeds elke dag driedubbel van haar terug.

Wat ik andere mensen wil meegeven is dat je niet te snel moet opgeven en dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn. Ik kan het weten, want ik geniet er nog elke dag van!

Orchideespelen in de sneeuw

Eerste ontmoeting                                      Orchidee in de sneeuw bokken

actrose op kroonbeenspelen in de sneeuw

actrose op kroonbeen                                banjeren in de sneeuw

ik met mijn paard orchidee

 Ik met Orchidee

op de wedstrijd 2013

Orchidee en ik op de wedstrijd Maart 2013



Verslag 3  van Marijn Jansen


 

Van ziek op de bank, naar een pony in de wei.

 

Balen balen balen, daar lig je dan op de bank met een keelontsteking.
En ook nog terwijl er een paar straten van je verwijderd een paardenmarkt is waar je al 4 jaar niet meer heen bent geweest. Ik zie mama en haar vriendin vertrekken en neem zelf nog een keelsnoepje.. ‘’Bellen als je iets leuks ziet!’’ roep ik ze nog na.
Mijn broer en zijn vriendin komen binnen, ‘’Is mama al naar de paardenmarkt?’’ ‘’Ja…’’ antwoord ik. ‘’Moet je dan niet mee?’’ word er aan me gevraagd, ‘’Nee ben ziek.’’ Ziek genoeg voor de paardenmarkt? Nee dat kan toch niet… en daar sta je dan een half uurtje later op de paardenmarkt.

 

Overal paarden om me heen, zoveel leuke verschillende. Van mini shetlanders tot grote trekpaarden. En zelfs nog een zorse gespot!
Maar toen zag ik er een… mijn ogen vielen op een jonge fjord.
Wat een lieve uitstraling! En wat is ze knuffelig zeg. Toen ik mama tegen was gekomen heb ik haar meegenomen en zijn we de eigenaar gaan zoeken.
Hij heeft ons informatie over haar gegeven en een tijd met ons staan praten.
Het was een fjorden merrie genaamd Hanneke van 2 jaar, totaal groen en kende niks volgens hem. Tot tegenstelling van veel andere stond ze heel mooi op haar hoeven en aan haar manen/ huid te zien had ze geen eczeem. Voor 750,- is ze van jou roept hij. ‘’Hmm…’’ zegt mama twijfelachtig.

 

Nadat we nog een paar kraampjes hadden bezocht waren we opeens weer onderweg terug naar huis, ‘’en Hanneke dan?’’ vraag ik. ‘’Nee, ik twijfel en je weet niet wat je meeneemt van de markt.’’ zegt mama. Zo chagrijnig als het maar kan loop ik met ze mee, thuis aangekomen zegt mama: ‘’Als je haar voor 500,- mee kan krijgen mag je haar meenemen.’’ Ik dacht dat het me nooit zou gaan lukken maar de vriendin van me broer overtuigde me van wel en zo stond ik weer op de markt. We konden Hanneke en haar eigenaar nergens meer vinden totdat we ze weg zien lopen richting de trailers. ‘’voor 500,- nemen we haar mee!’’ roept mijn schoonzus. Maar dit was niet wat de man in gedachten had en ging er dus niet mee akkoord, na lang overleg en onderhandelen hebben wij haar voor 650,- kunnen kopen. Snel mama gebeld en die was onderweg met de trailer

 

Hanneke was betaald, het paspoort etc. was overhandigd. Tijd om haar naar stal te brengen! Het inladen ging tot verbazing makkelijk, alleen het uitladen was wat lastiger. Aangekomen op de plek hebben wij haar in de bak gezet. Van gekkigheid wist ze niet of ze nou moest rollen, eten, rennen, drinken of kennismaken met de andere paarden.  Toen we haar naar de wei brachten liep ze heel rustig en volgde ons. Met de kennismaking met onze andere fjord wist ze niet goed wat ze hier van moest vinden. Ons oma’tje Kiki vond puppy Hanneke maar apart en was niet zo onder de indruk.

 

Vandaag was alles al een stuk rustiger en reageerde ze een stuk leuker op elkaar. Ik hoop dat we er een leuk paardje aan krijgen maar het lijkt er tot nu toe wel op! Ik ben er in ieder geval heel blij mee.


paardje kopen markt


 Home

Nieuwsbrief
Schrijf u in voor onze Nieuwsbrief om geen aanbieding te missen!
Deze website maakt gebruik van cookies. Door op deze site te blijven surfen gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Ontdek hier meer.
x